ايزدمهر

2012-01-01T22:02:00.001-08:00

خاطرت هست؟

،همین روز بود، چندی پیش

در هیاهوی باران و پاییز

زیر تبریزی های سر به فلک کشیده با برگ های زرد درخشان

،و چنارهای تنومند با برگ های رقصان

،نهالی کاشتیم از جانمان

.و عهد کردیم باشیم تا باشد و ریشه بدواند در همه ی روزگارمان

نفرین بر زمستان که نهال نوپامان را از ریشه ی جان نگرفته اش خشکاند

.نفرین بر زمستان

پس کجاست فرشته ای که در فال قهوه نهالمان را می پایید؟

کجاست؟

2012-01-01T21:50:00.001-08:00

آخ که چقدر تو را کم دارم در این روز بارانی

،بارانی که همواره آغشته به توست و خاطرات تو

.که دلیلی محرمانه شد بر همه ی کلام و کردار عاشقانه مان

آخ که چقدر تو را کم دارم در این روز بارانی

بارانی که تیرگی های جهان و خاک سرد پاشیده بر زندگی مان را زدود

،و مسیر سبزی را نشانمان داد

.که خانه دلهامان به هم می رسید

بارانی که شست غبار خستگی از جان های فرسوده مان

.تا عاشق و سبکبال در کنار هم آرام گیریم

.آخ که چقدر تو را کم دارم

2012-01-01T21:47:00.000-08:00

،یازدهمین روز ماه، باران

.شروع سال نویی بلند و پایان قصه ای کوتاه

.چه زمستانی را به انتظار نشسته بودم

واحه ای در برهوت تنهايی ام

2012-01-01T09:45:00.000-08:00

خاموش تر از هميشه

،در بستر تنهاييم خوابيده ام

،با تنی رنجور از عشقی بی گاه

،بی تعلق

.بی ثمر

،هم چون خانه ای بی در

.بی ديوار

،زير لب، آوازهای كودكيم را زمزمه می كنم

،آواز ستاره ای كه تك و تنها

،مثل شاهينی پر می كشيد

.و می آمد پايين پايين

،به دنيايم می آوردمش

.آن گاه نفس هايم نقره ای می شد

،و اينك، با چشمانی اشك آلود

.به اين كفش های بزرگ می نگرم

،به كفش های زندگيم

كه شايد از ازل

.لنگه به لنگه به پا كرده ام

،باشد، باشد، ديگر گريه نخواهم كرد

:اما به ياد آور لحظه ای را كه گفتمت

،سهم من از جهانی بدين بزرگی، با اين همه پنجره و آدم و ستاره

.جز اندوه تنهايی نيست

نگفتمت؟

:و تو گفتی

.اين تنهايی بی پايان نيست

يادت هست؟

پس آن گاه رويايی ساختم

.پر از شعر و نوازش و معاشقه

،جهانی كه در آن، نه هراس تاريكی بود، نه غوغای تنهايی

.و پر بود از دستان مهربان تو

.باشد، باشد، ديگر هيچ نمی گويم

،سكوت می كنم

،تا عبور كند

.اين رويای فناناپذير

2012-01-01T09:42:00.000-08:00

.مشتاق و شوریده، با عاشق ترین روح جهان به دیدنت می آیم

.می آیم تا در کنار تو آرام بگیرم

می آیم تا تو آرام و مهربان

مرا در آغوش بگیری

،و بگویی این آخرین جدایی مان بود

که دیگر نمی روی

.حتی اگر بخواهی بازگردی

تو را سوگند به ماه و برف که دوست می داری

.بگو که دیگر هرگز تنهایم نمی گذاری

2012-01-01T09:38:00.000-08:00

،تو

تو به من هرگز نگو که اکنون کنار منی، گرچه که دوری

نه، نگو

،همه ی کلمات من در حنجره ام ماسیده اند

در حسرت این که تو روبرویم بنشینی و

با دو چشم خیس و مهربانت به من نگاه کنی

.و پوست من تب دار است در عطش لمس سرانگشتان تو

2012-01-01T07:30:00.000-08:00

،گاه صبح پاییزی

میان بازی خورشید و ابرها

،و رخوت خمرآلود چای و شعر و عطر بابونه

.تو عاشقانه سر می رسی و مرا در آغوش می گیری

پس آن گاه

،همه را رها خواهم کرد

تا در میان پیچیدن جانمان به یکدیگر

.به رخوت خمرآلود عشق و شور و عطر تن تو دچار شوم

درنگی بر يك تخته سنگ

2007-09-29T21:55:00.000-07:00

نشسته بر تخته سنگی
.

،در حاشيه اين جهان

.بی گمان، ‌اين غروب غم انگيزترين لحظه زندگانی من است

به زمين می نگرم، به اين خاك سرد

كه هرگز گوشه ای از آن ماوای من نبود

.و به آسمان، كه هرگز خورشيدش سوزان تر از آتش درون من

،و به زندگی ام كه با تمام روياها و آرزوهايم

.چونان مشتی ماسه از لابه لای انگشتانم به در می شود

،و من

،تنها

نشسته بر تخته سنگی

،در حاشيه اين جهان

گيسوانم را به دست باد سپرده ام

.زيرا كه يادآور نوازش سرانگشتان توست

،آه ای شب پره ی مغموم

با خود چه كرده ای؟

.هرگز خوش بخت نخواهی بود، هرگز

.زيرا كه همواره چشم به راه عشق بوده ای

.بی گمان، ‌اين غروب غم انگيزترين لحظه زندگانی من است

از يك سو مرا در چنگ گرفته است، تنهايی

كه همواره جان مرا فرسود

و از سويی ديگر، اندوه

.كه چون دستان نااهلی،‌ همواره قلب مرا فشرد

،و من خسته از اين اسارت

سر بر زانو می گذارم

و آن گاه روان می شود بر گونه ام قطره اشكی

.كه آغشته به خاطرات توست

،سر بر زانو

نشسته بر تخته سنگی

،درحاشيه اين جهان

:و از تو تنها يك سوال ساده دارم

به چه اميدی پيشانی مرا بوسيدی

و چشم بر من بستی؟

2007-09-17T22:50:00.000-07:00

،آه ای ساده دل مغموم

.هرگز خواب های كودكيت تعبير نخواهد شد

،هرگز هم چون نقاشی های سال های دور
.

به اندازه كلبه ات نخواهی بود

،تا بتوانی آن را در آغوش بگيری
.

ببری، بگذاری در دشتی فراخ
.

.و در آن رويايت را زندگی كنی
.

هرگز هيچ كس بر زمين نخواهد گذاشت

آن چه را كه در دست دارد
.

.تا كنارت بنشيند و زيباترين ترنم جهان را آواز سر دهد
.

،آه ای ساده دل مغموم

،هرگز هيچ كس در عطش تب آلود اين تنهايی
.

دست بر شانه ات نخواهد نهاد
.

:و نخواهدت گفت
.

،آب آورده ام
.

تشنه نيستی؟

برای دستهايت

2007-05-01T05:07:00.000-07:00

،آه از دستان تو
كه می توانست نوازش گر تنهايی بی پايان ام باشد
و اما هر از گاهی تلنگری می زند
بر بغض خفته در گلويم
و آن گاه من می مانم و تنهايی و بغضی بيدار
.
.
آه از دستان تو
كه می توانست نقطه ای بگذارد بر انتهای مرثيه ی دل تنگی ام
و اما هر از گاهی نقطه ای می گذارد
بر اين دل بی قرار
و آن گاه من می مانم و دل تنگی و اندوهی بسيار
.
.
آه از دستان تو
كه می توانست راوی خاموش اين تن تب دار باشد
و اما هر از گاهی می قشارد مرا
درون اين حجم سرد غمناك

.و آن گاه من می مانم و تنی تشنه و سكوتی سرشار

.
،آه از دستان تو

.آه از دستان تو

حوا - نويسش دوم

2007-04-14T21:40:00.000-07:00

.حوا گفت: آتشی درونم شعله می كشد
آدم گفت:‌ چگونه توان آتش در خاك نهادن؟
حوا گفت: ‌اين نه آتشِ در خاك است. اين كيميايی است كه خاك را آتش كند.
آدم گفت: ‌نامش؟
حوا گفت:‌عشق
آدم همه گوش شد.
حوا گفت:‌ خواهی نصيبی از آن تو را دهم؟
آدم گفت: ‌نخواهم. من خود همه ام.
حوا گفت: تو بی من نيمه ای، و بی عشق هيچی.
آن گاه خدا آوازی سر داد و خواند: هركه عاشق تر، نزديك تر. هركه عاشق تر، نزديك تر.
حوا رقصيد.
آدم همه چشم شد.
پس آن گاه خرامان نزد آدم نشست
و سر بر شانه اش نهاد.
شعله در آدم زبانه كشيد

.آدم، آدم شد

و اين روز ششم بود

عاقبت روزی

2007-03-13T22:06:00.000-07:00

،عاقبت روزی ترك خواهم كرد

هر آن چه كه هست

،و يا حتی هر آن چه كه نيست

.و به سوی تو خواهم آمد

،تو باز حسودانه مرا در آغوش می گيری

،و در هم همه اين همه هيچ

،دورترين آواز جهان را در گوشم زمزمه می كنی

.آن قدر تا كه به رقص آيم

،عاقبت، مرا برمی چينی از هم بستری شبانه ام با روياهای ازلی

.و رها می سازی ميان معاشقه نور و ادراك

،عاقبت، خواهيم كاشت دانه هايی را كه هميشه پنهان كرده بودم

.و منتظر می نشينيم تا بر همه هستی مان سايه بگستراند

،و تو

،عاقبت شبی

،در بيابانی شايد

،در حضور همه ستارگان

.با اوراد آسمانی، مرا تعميد خواهی داد

:پس آن گاه تو را خواهم گفت

،بگذار برای هميشه بمانم

.در اين مطهر ابدی

چند سوال ساده

2007-02-24T22:19:00.000-08:00

،با تو با بهترين آواز جهان سخن گفتم
وتو گوش فرا ندادی.
همان كه هيچ حنجره ای توان خواندنش را نداشت،
جز گلوی من.
ای، تو.....زندگی چيزی جز آواز است؟
با تو با پاك ترين كلمات جهان سخن گفتم،
و تو پاسخی ندادی.
همان كه هيچ دهانی توان گفتنش را نداشت،
جز دهان من.
ای، تو.....زندگی چيزی جز پاكی است؟
با تو با متبسم ترين نفس جهان سخن گفتم،
و تو نشنيدی.
همان كه هيچ سينه ای توان نگهداريش را نداشت،
جز سينه من.
ای، تو.....زندگی چيزی جز لبخند است؟
با تو با عاشق ترين روح جهان سخن گفتم،
و تو حيرتی نكردی.
همان كه هيچ خوابی توان روياش را نداشت،
جز خواب من.
ای، تو...
زندگی چيزی جز عشق است؟

لالايی

2007-02-05T08:51:00.000-08:00

.بخواب پری كوچك غمگين، بخواب

از چه هميشه دستت را زير چانه ات حلقه می كنی و مرا به تماشا می نشينی؟

هزار بار خواسته ام درهجوم گريه ی بی گاه، تو را با پشت دستم پاك كنم از روی گونه ام

.و بروم پی كارم

اما هربار در می يابم

تنها در حضور تو
.می شکند این بغض بی قرار

آن گاه برمی گردم و می بينم

.تو دستت را زير چانه ات حلقه كرده ای و چه صبورانه بی تابيم را به تماشا نشسته ای

،نترس

.می گذارم برای هميشه بمانی

،از آن لحظه كه از پی مردن آرزويی در من زاده شدی هم

.می دانستم كه تنها تو برايم می مانی

،نترس

.می گذارم برای هميشه بمانی

.با هم زندگی می كنيم

.و با هم می ميريم

،می گذارم برای هميشه بمانی

،از آن كه پاكيزه ترين چيزی هستی

.كه در اين تنهايی ژرف دارم

،حالا

.بخواب پری كوچك غمگين، بخواب

حوا - نويسش اول

2007-01-12T23:32:00.000-08:00

.حوا گفت: آتشی درونم شعله می كشد

خدا گفت: دانی چيست؟

.حوا گفت: ندانم، تو در من دميدی، خود بگو

"خداگفت: "در ابتدا عشق بود و عشق نزد من بود و عشق خود من بود

.حوا رقصيد

.خدا گفت: حوا، من آن را در تو نهادم، درون قلبت، تا بدان زمين مرا گرما بخشی

حوا گفت: من خود در بهشتت محبوسم، چگونه توانم زمينت را گرما بخشم؟

خدا گفت: صبور باش، راهش را به تو خواهم گفت. اما اين رازی باقی می ماند ميان من و تو

.حوا خنديد، خدا هم

و سپس گفت: اما بدان، تو خود از آتش اين عشق خاكستر شوی. پس آن گاه من خاكسترت را بر سقف آسمان می پاشم تا ستارگانی شوند افروزنده شب تاريك، چون عشق روشنی است و دلت را ماه نام می نهم، تا در ميان خاكسترت، دردانه، بدرخشد. باشد كه آدميان چون بدان بنگرتد، عاشق شوند

.حوا گفت: من اگر خاكستر شوم، ‌اين شعله روزی خاموش شود

.خدا گفت: من خود آتش به تو دادم، هيزمش را هم خواهم داد

حوا گفت: نصيب من از اين آتش چيست؟ تنها مشتی خاكستر؟

.آن گاه آدم آمد. شعله در حوا زبانه كشيد و خدا مشتی خاكستر بر آسمان پاشيد

.و اين روز چهارم بود

من دانای كل نيستم

2006-12-22T20:55:00.000-08:00

پر كه می شوی، سنگينی و تنبل. تاب حركت نداری و نه حتی‌ تاب اين كه چيزی به سويت بيايد، مبادا كه تكانت دهد. فكر می‌كنی همين جا كه هستی خوب است، تا آخر دنيا همين جا خوب است. می انديشی خوب است همينی كه هستی، سرشاری و مالامال و جهان يعنی همان جايی كه تو می بينی و زندگی همانی‌است كه تو می شناسی

آن گاه از سنگينی مكاشفه هايت ترك می خوری و جهانت از لابه لای اين ترك به در می‌شود و تو می مانی و هيچ و تركی بر جانت

بايد گاهی، هر از گاهی،‌ هر آن چه را می دانيم بر زمين بگذاريم و تهی و سبك بال بدويم به سوی دشت احساس و آن قدر تند بدويم تا عقايد فرتوت مان از ما جا بمانند

بگذاريم جان مان نفسی بكشد، بی آن كه بی انديشيم هوا چيست

بگذاريم كلمات بيايند و بروند بی آن كه بی انديشيم به باری كه بر دوش شان نهاده ايم

و تنها نگاه كنيم، خودمان نگاه كنيم، ‌بی آن كه باورمان نگاه كند

به قول كمينگز: كه می داند، شايد ماه بالنی باشد پر از مردمان زيبا كه از شهر بافراستی به آسمان بر شده باشد

......................................................................

توضيح كمی لازم-كمی‌ نا لازم: نام اين پست برگرفته از نام كتاب "من دانای كل هستم" مصطفی مستور است، البته با تغييری‌ بسيار جزئی ‌در حروف كه نهايتا" منجر به وارونه شدن معنی‌ كل عبارت شد و خوب، اين هم از اعجاز حروف و كلمات است. باتوجه به داغ بودن مساله سرقت های ادبی، نوشتن اين توضيح را كمی لازم دانستم تا قبل از هر بحثی (كه معمولا" در مورد آثار برجسته مطرح می شود و خودم هم نمی دانم كه پس من چرا اين توضيح را اين جا می‌ آورم) خود را از هرگونه اتهام در اين زمينه پاك كنم يا احتمالا" هرگونه اتهام در اين زمينه را از خود پاك كنم و يا حالا هرچه....... همين

جهان من

2006-11-22T18:18:00.000-08:00

،اين جا آسمان لبريز از آواز ستاره است

.و زمين، سرشار از بيداری دريا

،خانه ام دوقدمی كودكی ست

،ميان نور و عاطفه

.كه پنجره اش باز می شود رو به اقاقی ها

،اين جا

،نه اضطراب كبوتر از نگاه تيغ

.و نه كابوس زنبق از تصور داس

،تنها نسيم نارنج است و باران پروانه

شادمانی زنجره از خيال انبوهی شب بوها و

.جای پای پرندگان بر آسمان

من در اين باغ پر از رويا

،با دو چشم خيس

،ميوه لحظات معصومی را گاز می زنم

،هيچ كس هم نيست

.تنها تنهایی ست كه گاهی حواليم پرسه می زند

.........

،كوله بار آرزوهای فرسوده از ذهن زمان را

بر زمين می گذارم

و خسته از جراحت های كهنه سال و سفرهای ملتهبم

،ميان نسترن و نيايش از نو زاده می شوم

.بی هراس از حادثه نابهنگام و حرف و حديث آدمی

،ديگر از هجوم گريه و بغض بی قرار دلم نمی گيرد
.از شادمانی بی سبب و اندوه بی دليل دلم نمی گيرد

،آسوده از دلهره سال های دور

،رو به روشنايی ماه دوشيزه

.برای حزن شبتاب و شرم فانوس گريه می كنم

،گريه می كنم، آنقدر بلند تا مردمان ساده هم بشنوند

.كه ديگر من پا بر روی خاك سرد نخواهم نهاد

بگذار آدميان بدانند

،سهم ما از آن همه سال سكوت و صبوری

.دودلی بی مرام و ترانه همين طوری نبود

............

،حالا دستمالم را بر می دارم

،می روم رو به دل دريا می نشينم و

برای خودم

.تا به ابد، آوازی محرمانه می خوانم

ده دقيقه پياده روی

2006-11-20T15:34:00.000-08:00

،دستان يخ زده پسركی كتك خورده كه در كنار ترازو مشق می نويسد

،چشمان غمگين دختر بچه زيبايی كه به اصرار به ديگران فال می فروشد

و التماس پيرزنی خموده به عابرين، برای‌ التيام تب گرسنگی شكمی كه معنی سيری را نمی‌داند

............

،و من در اين ميان می انديشم به كلمات بی مفهومی كه اختراع كرده ايم

به عدالت، به خوشبختی

رفتن،‌ رفتن......و شايد باز هم رفتن

2006-11-15T16:22:00.000-08:00

اين پاييز، برايم فصل رفتن است، فصل جابجايی. هم در دنيای مجازی، هم در دنيای حقيقی. منظورم از جابجايی در دنيای مجازی، نقل و انتقال به وبلاگ جديدم است و منظورم از جابجايی در دنيای حقيقی، نقل و انتقال به خانه جديدم. گرچه كه هنوز مطمئن نيستم جهانی

،كه در آن زندگی می كنيم، حقيقی باشد. خدا را چه ديده ای... شايد نقل و انتقال بعدی ام هم در اين پاييز باشد، آن هم به دنيايی ديگر

.گرچه در اين مورد هم مطمئن نيستم كه چنين جايی وجود داشته باشد

روزهای پاييزی ام

2006-11-10T21:31:00.000-08:00

.من از اعماق اوقاتی سنگين با تو سخن می گويم

،اوقاتی كه پر است از تنهايی

.و خالی از شكيبايی من

،در سراسر روح من شنيده می شود آوای اندوه

.كه گريه ام را يارای خامُشی اش نيست

من پيش از اين هرگز نمی شناختم چنين روزگاری را

.زيرا هرگز تا بدين پايه تنها نبوده ام

و من می‌انديشم

چه چيز پنهانيست

در ميان حضور راز آميز اين تنهايی

.كه بايد به درك برسد

،نمی دانم

،شايد از درس های زندگی

تجربه می كنم

.هولناكی هايش را

..........

،گويی همه چيز از من
آرام آرام،
دور و بی صدا می شود
و آنچه كه فرياد می كند
دلتنگی ‌من است و بی تابيم.
من اين گونه روزهای كم رنگم را زندگی می كنم
در زير آفتاب تنبل پاييزی،
اين عقربه ها هم كه كند شده اند از سنگينی نگاه من
و من

.درمانده شده ام از رنج شمارش روزها

سوی ديگر

2006-11-08T09:05:00.000-08:00

،دل توفان تبار من

،ازپی خوابی شايد

می داند كه هميشه، ترديد ستاره

.خبر از حادثه آسمان نمی دهد

مردمان ساده هم بايد بدانند

هميشه، كوچ پرستوی تنها

.اشاره به شكوه پاييز نيست

...............

،اينجا، كنار شادابی شبدرهای آزاد

من به اندوه زنبق هايی می انديشم

.كه در گلدان های زيبای من و تو محبوسند

اكتشافات اخير

2006-11-05T13:07:00.000-08:00

كشف جديد: اگرخودِ خودت تنها باشد اما خودت تنها نباشی، خيلی بدتر از اين است كه خودِ خودت تنها باشد و خودت هم تنها باشی

سوال: حالا اگر خودِ خودت تنها نباشد چی؟

جواب: مگر می شود خودِ خودِ كسی تنها نباشد. اصلا" اولين چيزی كه با هركس زاده می شود، تنهايی است

نتيجه اول: خودِ خود هر كسی تنهاست

نتيجه دوم: خودِ هر كس هم تنهاست

............

كشف جديدتر: همه ما تنهاييم، گاهی خيال می كنيم كه تنها نيستيم

خيال باطل

2006-11-05T09:20:00.000-08:00

،من كه گناهی نكرده بودم
داشتم سر بر دوش ستاره، خواب خدا و پری و پروانه می ديدم،
تنها به يك بهانه ساده، رويام را برآشفتند.
مگر من از جهان بدين بزرگی، با اين همه پنجره و آدم و ستاره،
چه می خواستم؟
جز اين كه لحظاتم خالی باشد از اندوه تنهايی؟

.حتی اين سهم از زندگی را هم به من ندادند
....................

،و تو

،تو همه اين ها را ناشكيبايی من مدان

،از آن كه پيش از اين می پنداشتم شايد تنهايی آزمونی باشد برای شكيبايی مان

،اما گمان نمی برم شكيبايی درمان انتظار باشد

.بلكه خيالی است كه ما برای رهايی از رنج انتظار و نوميدی، ساخته ايم

گلايه ای بی فرجام

2006-11-01T09:00:00.000-08:00

،من خسته ام
خسته از كلام گنگ و تاريك
و دلم می گيرد از واژگان مبهم.
اگر می توانستم، شمعی افروخته می دادم دست هر انسانی
هر شمع كوچكی، گوشه ای از تاريكی دنيا را می افروخت
و روشن می كرد ضمير تاريك هر انسانی را.
...........
من خسته ام،
خسته از بسياریِ اصول آدمی

.و دلم می گيرد از پندار بيهوده
اگر می توانستم، برمی داشتم صورتك ها را از چهره هر انسانی
و می گفتم نترسيد،
شما نيز دوست داشته خواهيد شد.
..........
من خسته ام،
خسته از بی تفاوتی كور آدميان، در كنار صداقت عميق علاقه ای

.و دلم می گيرد از اين همه ترديد
اگر می توانستم، می گذاشتم هر انسانی آنقدر بلند فرياد بزند
تا خالی شود از غبار شك.
..........
كاش از جنس بلور بوديم،
تا می ديديم ذرات يكديگر را

من گم شده ام

2006-10-29T05:25:00.000-08:00

،می ايستم و به اطرافم می نگرم

من چگونه به اين جا رسيده ام؟

كدامين راه، رويای پاك و روشنم را از من ربود؟

من كه هميشه خط براق كنار جاده را می پاييدم

.مبادا در هياهوی اين همه آدم و سوال و ترديد گم شوم

..............

من چگونه به اين جا رسيده ام؟

،شايد از سر آرزوی اشتباهم

دستان سرد ديو بی رويا

مرا از خواب های كودكيم ربود

.و رها كرد در اين سرزمين تاريك و اندوهبار

،شايد

،شايد از سر آرزويی اشتباه

.شايد از سر خواهشی بی مقدار

.................

افسوس كه خورشيد را در كرم شب تابی می جستم

.و دريا را در كاسه ای آب

تنهايی ام

2006-10-28T02:34:00.000-07:00

دلم می خواست كسی از آرامش آسمان با من سخن می گفت

از سكوت دريا، راز آينه

.و سوسوی فانوسی كه در ايوانِ شب می سوزد

.من مضطرب تر از كبوتری خسته در حدس رگبار آسمانم

از باغ بنفشه و تبسم نارنج نشانی نيست

.با اين همه، پيراهن من هميشه بوی پونه و پروانه می دهد

........

،سادگان بی نام

.من از تفاوت تكلم و خاموشی، به عادت آرام تنهايی رسيده ام

،پنجره ام را به روی جهان می گشايم

،بوی زنبق، ترانه نيلوفر

دستمال خويش را با گريه های خويش می شويم

اما من از همان ابتدای باران بی قرار می دانستم

دستی از آسمان اندوه مرا نوازش می كند

،و من در پی آشنايی مگر

كنار پنجره می روم

.و فانوس خود را روشن می كنم

كوچ پاييزی

2006-10-23T03:33:00.000-07:00

من از وبلاگ قبلی ام به اينجا كوچ كرده ام، چون محيط اين جا را بيشتر دوست می دارم. نمی دانم چرا، اما اين جا آرامش بيشتری دارم

به هر حال، پاييز است و پاييز برای كسی كه تابِ ماندن ندارد، يعني رفتن. من از خانه قبلی ام رخت بربسته ام و به اين جا آمده ام، باشد كه در اين خانه كمی آرام بگيرم

....................

.به خانه من خوش آمديد